Eskiden kar yağardı, yatağımın yanındaki perdeyi aralık bırakır sokak lambasının altından gelin gibi süzülen kar tanelerini izleyerek uykuya dalardım. Dışarı çıktığımda içimi beyaz huzur kaplardı, hele yürümek, kimsenin basmadığı yerlere ilk basan olmak sonra dönüp bakmak ayak izlerine.. En güzeli de çocukken kar yağdığında ailece dışarı çıkılan ve kar keyfinin yaşandığı gecelerdi hafızamda kalan, bir çocuk için nasıl mutlu nasıl huzurlu nasıl güzel anlardır anneyle babayla oynanan o güzel zamanlar, karla yoğrulan bu mutluluk bir yetişkinin hafızasındaki en güzel çocukluk anılarını süsler bence, en azından benimkini süslüyor..
Ama şimdiki İstanbul çocuklarının böyle anıları olamayacak maalesef, uzun zamandır böyle güzel bir kar yağmadı, bende o günleri bu güzel fotoğraflarla canlı tutmaya çalışıyorum hafızamda.