Gel bakalım 2010

Gel bakalım 2010 ama mutlulukla, sağlıkla, huzurla ve sevgiyle gel.. Üzme bizleri, üzsende sevindir, hasta etme, iyileştir, sevdiklerimizden ayırma, ağlattığından daha çok güldür. Açtık kollarımızı sana...

Hep şikayet, hep şikayet!

Bazı insanları anlayamıyorum. Sanki şikayet ederek gelmişler dünyaya, hiç birşeyi beğenmezler hiçbirşeyden mutlu olmazlar sürekli oflar sürekli poflar dayanamıyorum gerçekten. Etrafımda o kadar çok varki, o kadar çok şeye sahip oldukları halde hiçbirinin değerini bilmeden nasılda saçmalıyorlar dışarıdan kendilerini görmelerini isterdim bir an için..

Bir şikayet kutusu yapayım diyorum, girişe koyarım herkes içini oraya döksün dile getirmesin öfleyip pöflemesin. Neyse , daralttılar beni yine..

Sensiz Geçen Bir Yıl Daha...

Bugünkü gibi puslu , kasvetli bir 3 aralık günüydü seni kaybettiğimi öğrendiğimde. Duyar duymaz yanına geldiğimde çok geçti göremedim seni son kez. Oysa takım elbisenle girmiştin hasteneye dim dik, dün gibi hatırlıyorum, rutin bir kontrol nasıl oldu da ölümle sonuçlandı hiç bir zaman öğrenemedik biz. Yoğun bakımda kaldığın 15 gün boyunca nerdeyse hergün geldim yanına, seni o şekilde yatarken hiç görmek istemedim, aklımda hep sağlıklı günlerindeki halin kalsın istedim ama dayanamadım seni görmemeye. Doktorlar sevdiğin şeyleri hatırlatabilirsek beyin fonksiyonlarının canlanabileceğini söylediğinde nasılda sevinmiştim sana hergün müzeyyen senarları, zeki mürenleri dinletirdik belki hatırlarsın, gözlerimize tekrar bakarsın diye ama sen, seni ne kadar sevdiğimizi anlattığımız bant kayıtlarına bile kayıtsız kaldın büyükbabacağım ve yoğun bakımda kaldığın 15 günün sonunda bırakıp gittin bizi. Direnmiyor demişti doktor, savaşmıyor pes etmiş işte ben bunu sana hiç yakıştıramamıştım, çocukluğundan beri hep mücadele eden ve kazanan büyükbabama hiç yakıştıramamıştım ama şimdi biliyorum gerçeken de pes edecek kadar çokmuş sıkıntın..

Ben seni bir an bile aklımdan çıkarmıyorum büyükbabacağım hala hep benimlesin, senin bana öğrettiklerin, anlattıkların, verdiğin hayat dersleri hala benim yolumu aydınlatıyor ve sana söz veriyorum bir gün çocuğum olursa onunda yolunu aydınlatmasını sağlayacağım. Ben hala türk kahvesini seninle birlikte içiyorum 'haydi yap şu güzel kahvenden' dediğini düşünerek hala türk sanat müziğini seni beynime kazımak yaşadığımız o güzel anıları hep beynimde canlı tutmak için dinliyorum hala adapazarına her gittiğimde mezarına gelip seni ziyaret edemesemde o güzel günlerimizi canlandıracak hatıralarımızı tekrar yaşatıyorum beynimde, ben hala çok sıkıntılı olduğum, çıkmaza girdiğim günlerin gecesinde seni rüyamda görüp rahatlıyorum, hala nergisleri senin için alıyorum her kokladığımda senin kokunu duymak için hala seni her gün daha fazla seviyorum hiç gitmemişsin gibi...

Nur içinde yat büyükbabacağım inanıyorum ki her nekadar her anımda yanımda olsan da fiziksel olarakta tekrar bir araya geleceğiz işte o zaman sadece güzel şeyleri paylaşacağız. Toprağın bol olsun seni hiç unutmayacağım...

Galiba oldu...

Birşeyi çok istersiniz ya deli gibi... Bir olsa dersiniz, o günü beklersiniz hiç gelmeyecek gibi ve hiç beklemediğiniz bir anda büyük gün gelir çatar ve inanamazsınız, gerçek midir rüya mıdır anlayamazsınız, boşluğa takılır kalırsınız..

İşte öyle bir gün bugün bizim için sevgili eşimle. Hayalini kurduğumuz, uğruna sıkıntıya girdiğimiz o çok istediğimiz şeye sahip olduk sayılır, kesinleşmeden söylemiyorum burdan ama az kaldı:)

Yoruldum

Bu ülkede yaşayan mutlu azınlıktan biriyim aslında şikayet etmek istemiyorum ama bazen çok yorulduğumu hissediyorum, herşeye yetişme çabası, herşeyi en iyi şekilde yapmaya çalışma ve birde üzerine aşırı hassasiyet eklenince kendimi uzuuuuunnn bir maratona çıkmış gibi hissediyorum sanki hiç bitmeyecek gibi...

Üniversite sınavına hazırlanırken okuldan çıkınca dersanedeki etütlere gider, haftasonları dersaneden çıkınca da özel ders için yola koyulur sabahın bir körü kalkar, gecenin bir yarısı yatardım ama hep bilirdim sınavı kazanırsam bitecekti bu sıkıntı evet sıkıntı bitti üniversite de bitti ama şimdi daha büyük marotana başladım, level atladım:) Evet iş hayatından bahsediyorum, görüyorum ki lisedeyken koştuğum pist şimdi koşmaya çalıştığımın yanında evimizin arka bahçesi kadar kalıyor. İşin kötüsü lisedeyken koştuğum pistin sonu belliydi şimdikinin ne sonu ne bucağı hiçbirşeyi belli değil.. Koşuyorum ama ne için ve ne kadar belli değil. Diğer yandan da biliyorum bugün biri bana çalışma dese kattiyen evde oturamam (allah mecbur bırakmasın!).

Eskiden öğretmen ol kafanı dinle maaşını bil tatilini bil derlerdi de burun kıvırırdım şimdi keşke diyorum, keşke daha az yıpranacağım, daha az yorulacağım gece eve ulaşacağım saati bileceğim, başımı yastığa koyduğumda düşünmeyeceğim bir iş seçseydim de bu dört duvar arasında hayatın elimin altından kayıp gittiği hissiyatına kapılmasaydım...

Ama kimbilir belki o zamanda başka şeyler olacaktı keşke dediğimi.. bu kadar yazının altına yine de işimi seviyorum yazsam bu ne çelişki elif dersiniz biliyorum ama bu kadar yorgunluğa strese rağmen içinde bulunduğum ortamı seviyorum, sanırım yaşlanıyorum bennn ya da dengesizleşiyorum ? :)

Sıkıcı Pazarlar...

Pazar günlerinden nefret ediyorum, çocukluğumdan beri bu böyle, benim sendrom günüm kesinlikle pazartesi değil, sendrom günüm sıkıcı pazarlar. pazar gününü evde geçirmek istemiyorum genelde çünkü evde yalnız olmayı sevmiyorum, eşim öğleden sonraları çalıştığı içinde mecburen yalnız kalıyorum ve kendimi evde oyalamayı beceremiyorum bir türlü.

Bayılıyorum evde canı sıkılmayan kendine meşgale bulan insanlara, ben hiç yapamıyorum. Şimdi de öyle bir pazar işte. Tv mi izlesem, kitap mı okusam, gazetelere mi dalsam, mutfak ta mı oyalansam ben ne yapsam, zaten bu saate kadar hepsini yaptım :( puffff, bir sıkıcı pazar daha...

Bir tuhaflık var bende bu günlerde...

Bir garibim bu günlerde... Havadan mıdır sudan mıdır bilmiyorum, çok uçlarda yaşıyorum duygularımı ya çok sinirleniyorum, ya çok üzülüyorum ya da birden çok mutlu oluyorum ama saatler sonra tam tersi olabileceğim hızda değişiyorum.

Sanki kendimi ifade edemiyorum ben bugünlerde eşim, ailem, arkadaşlarım hatta patronlarım herkes için aynı şeyi düşünüyorum. Hani rüya görürsünüz, rüya da hareket etmek istersiniz edemezsiniz birşey sizi engeller ya da birşey yapmak istersiniz yapamazsınız sizi kimse görmez ya da.. Böyle işte kelimenin tam anlamıyla kimse anlamıyor sanki bugünlerde beni ya da ben anlatamıyorum ikisinden biri işte..

Tuhaf hem de çok tuhaf!